White Sands en Very Large Array

Vanmorgen om 6 uur moest de wekker af gaan. Die ging dus niet, maar gelukkig waren we allang wakker, dus stonden we meteen klaar! Voor de oplettende lezers: ja, we zijn een uur later opgestaan, want gelukkig hebben we gisteren nog even op de site van White Sands NM gekeken en lazen we dat het park pas om 7 uur open ging. Dan heeft het dus geen zin om om 5 uur op te staan.

Rond half 7 vertrokken we richting het park. Eerst nog even tanken om vervolgens door te stomen. Aangekomen bij het park, waren de parkrangers nog bezig om te openen, maar voor ons gingen ze 5 minuten eerder open. We waren dus de allereerste bezoekers van vandaag. En nee, dat gebeurt niet zo vaak.

Snel zijn we doorgereden richting de zandduinen en Oh My God wat is dat mooi! Echt spierwit. Nog veel beter te zien dan gisteravond en omdat het net zout lijkt, heeft Monique even geproefd. Het is dus echt zand wat ze zat te eten, maar dat geeft niets. Heeft ze vroeger ook gedaan en zand schuurt de maag! We genoten van alle vergezichten, schaduwen op de duinen en de stilte. Want de stilte was enorm. Tot er een andere auto rond reed, toen was het gedaan met de stilte.
Het park is niet zo heel groot, dus na een uurtje hadden we het wel weer gezien en besloten we terug te rijden naar het hotel voor een ontbijtje. Hierna snel de spullen ingepakt en uitgecheckt om vervolgens richting Albuquerque of Sante Fe te rijden. We besloten om de toeristische route te nemen, omdat rijden via de Interstates erg saai is. En via de toeristische route kwamen we dichtbij Very Large Array (VLA). Hier wilden we ook wel een kijkje nemen.







Via een nog saaiere toeristische route (tis echt erg, maar waar), kwamen we in de buurt van de VLA. De VLA is niet zo heel erg bekend, maar hier staan 27 gigantische schotels opgesteld om alles uit de ruimte op te vangen. De schotels zijn 25 meter in doorsnee en vanaf de grond recht naar boven gemeten zijn ze 29 meter hoog. Om te kunnen zien hoe groot ze zijn, heb ik me opgeofferd om ervoor te gaan staan, of eronder, zodat je goed het verschil kunt zien. De informatie die via de schotels binnen komt, wordt natuurlijk geanaliseerd door alle natuurkundigen die daar werkzaam zijn. Ik geloof dat er 8 nobelprijswinnaars zijn, die hun onderzoeken verricht hebben bij de VLA, maar veel bekender is het van de film Contact met Jodie Foster die hier is opgenomen.





Na de VLA zijn we op weg gegaan naar Sante Fe via de Interstate. Gaat toch wat sneller, ondanks dat het ook saai is. Wat dat betreft ben ik blij dat we morgen in de loop van de dag weer de staatsgrens over gaan met Utah. Daar is het in ieder geval mooi. Des te dichter we bij Sante Fe kwamen, hoe slechter het weer werd. Met regen reden we de stad binnen en zo te zien rijden we morgen ook weer met regen weg.

We hadden wel zin om een lekkere steak te gaan eten, dus heb ik via de navigatie maar eens gekeken of ze hier Outback kennen en ja, die kennen ze! Dus gingen we al snel op weg naar de Outback, opnieuw in de stromende regen. Maar die lekkere steak maakte alles goed. Heerlijk gegeten hebben we.

De foto's van vandaag zijn te vinden op: http://picasaweb.google.nl/MoniquedeHeus/WhiteSandsNationalMonumentVLA?authkey=Gv1sRgCPKnzMnm3MH_oAE&feat=directlink

Van Tucson naar Alamogordo

Vanmorgen heb ik van de nood maar een deugd gemaakt. Ver voor 6 uur lag ik alweer naar het plafond te kijken, dus om 6 uur ben ik mijn bed uitgesprongen, heb mijn sportkleding gepakt en ben naar de fitness gegaan. Lekker een uurtje gesport. Monique verklaarde me helemaal voor gek! Maar die sportkleding heb ik natuurlijk niet voor Jan Doedel meegenomen.

Rond 8 uur waren we helemaal klaar voor vertrek, dus rugzakken en tassen mee naar beneden. Monique ging uitchecken en ik ben maar meteen naar de auto gelopen. Twee dagen... slechts twee dagen zijn we onderweg en er ligt toch een zooi in die auto! Tasjes, boekjes, schoenen, jasjes, eten... en ja, we hebben het allemaal nodig! Voor onderweg natuurlijk.

Snel gingen we op zoek naar de dichtsbijzijnde Starbucks. Echt handig dat navigatiesysteem. Hotels, restaurants, koffiezaken, alles staat er al in. Nadat we 2 double tall cappucinos hadden besteld en gekregen, zijn we snel op weg gegaan naar Alamogordo. De rit zou ongeveer 5 a 6 uur duren en dat zou ons voldoende tijd geven om bij aankomst op zoek te gaan naar een hotel, wat te eten en daarna naar White Sands National Monument te gaan.

De rit naar Alamogordo was vreselijk saai. We zijn via de Interstate gegaan, want via de scenic route was veel te lang, nl. zo'n 10 uur. En die tijd hadden we niet.
Na ongeveer 5 uur rijden leek het alsof we bij een grensovergang aankwamen! Monique zei nog, terugdenkend aan Californie waar bij de staatsgrens gevraagd wordt of je fruit bij je hebt, dat we fruit bij ons hadden. Maar het was geen controle van agriculture. Het was een controle van bordercontrol! We zitten hier erg dicht bij de grens van Amerika en Mexico, dus nemen ze steekproeven om te kijken of er geen Mexicanen onder je auto hangen. Bij de auto waar wij nu in rijden, kan dat prima. Die staat aardig hoog op zijn wielen, maar nee, we hadden niemand opgepikt. Dat zag de agent van bordercontrol al van verre, dus mochten we meteen doorrijden!

Bij Alamogordo aangekomen, hebben we op de parkeerplaats van ons hotel even internet opgestart om te kijken wat de kamerprijzen hier zoal doen. Heel handig dat wifi bij al die hotels. Nog veel handiger is het dat ze niets beveiligen, dus snel even wat prijzen opgezocht en naar binnen om een overnachting te regelen.

Vervolgens snel naar binnen, internet opgestart, foto's in het blog gezet en hup, de deur weer uit naar White Sands NM. Snel nog een pitstop gemaakt bij de Walmart en daar gingen we weer op weg. De zonsondergang bij White Sands NM moet nl. prachtig zijn. Jammer dus dat het ernstig bewolkt was en er in de verte onweer was.










Nu moeten we morgenochtend weer terug. Vind ik niet erg, Monique is daar nooit zo blij mee, want het betekent rond 5 uur op, zodat we hopelijk kunnen genieten van een prachtige zonsopgang in plaats van zonsondergang!

De foto's van vandaag zijn te vinden op:
http://picasaweb.google.nl/MoniquedeHeus/WhiteSandsNationalMonument?authkey=Gv1sRgCNWJkLyOrJPeygE&feat=directlink

Tucson en omgeving

Zo, dat was weer een mooie tijd vanmorgen. Om 6 uur zag ik het licht worden en alhoewel dat een mooi gezicht was, vond ik het wel ietwat vroeg. Wat wel heel frappant was, was dat er niets maar dan ook niets meer te zien was van het noodweer van gisteravond! Alleen de borden ‘road closed’ en ‘flooded road’ stonden er nog.

Nadat we allebei ons ochtendritueel hadden afgerond, zijn we op zoek gegaan naar een plek om te ontbijten, ondanks dat we gisteren boodschappen hebben gedaan. Maar ja, picknicken in de stad zien we niet zo zitten. Dus zijn we naar de IHOP (International House of Pancakes) gegaan. Lekker ontbijtje gedaan en vervolgens in de auto gesprongen richting Colossal Cave Mountain Park. Onderweg nog even 2 double tall cappucinos gehaald (2 cappucinos met een extra shot en ja, Hes, ik heb ‘m al voor je uitgezocht), want de koffie bij de IHOP was weer niet te zuipen! Waarom krijgen wij toch altijd de slechte koffie?!

Bij de entree hebben we de toegangsfee betaald waarna we zijn doorgereden naar het souvenirwinkeltje gereden waar we 2 tickets hebben gekocht voor de guided tour. De gids nam ons (en 16 anderen) mee de grotten in en dat was spectaculair! Leuke rondleiding met heel veel weetjes van een gids die ook aan cave exploring doet. Speleologie, dus (ja, we moesten dit opzoeken!). Hij gaat alle hoekjes en gaatjes in om te bekijken wat daar is. Hij vertelde dat hij onlangs op de bodem van de grot een tarantula tegen het lijf liep. Bah! Doen niets, die beestjes zeggen ze dan. Nou, zolang ik ze maar niet hoef te zien! We hebben natuurlijk maar een klein gedeelte gezien, maar het was ontzettend mooi! En lekker koel! Ook fijn in dit gebied.

Monique heeft ik-weet-niet-hoeveel foto’s gemaakt en ik denk dat er wel wat leuke foto’s tussen zitten. Helaas is het internet hier ontzettend traag, dus uploaden is een ramp. Maar we doen ons uiterste best.

Na de tour zijn we naar Saguaro National Park gereden. In het visitorcenter hebben we meteen een nieuwe Annual Park Pass gekocht waarmee we toegang hebben tot alle Nationale Parken en daarnaast nog heel veel historische plaatsen, nationale monumenten etc. Het mooie is dat deze pas tot en met september 2010 geldig is. Gaan we volgend jaar weer terug, dan hoeven we geen nieuwe pas te kopen.

Saguaro NP is genoemd naar een cactus, die Saguaro heet. Hoe kan het ook anders! Er staan duizenden verschillende cactussen in dit park en je kunt diverse korte trails maken, maar aangezien de temperatuur niet te harden is en wij nog druk aan het acclimatiseren zijn, hebben we die maar overgeslagen. Wel hebben we de loop van 9 mijl door het park gereden, natuurlijk.

Hierna zijn we lekker richting het hotel gereden, om daarna een winkelcentrum op te zoeken. Tja, je moet wat om af te koelen. In het winkelcentrum wat winkels aangedaan en vervolgens weer terug richting hotel om een duik te nemen in het zwembad. Dat werd een korte duik, want we lagen nog niet koud in het water of de zon ging er vandoor! Hebben wij weer… niet dat het koud wordt, hoor. Maar het is toch lekkerder om met een zonnetje te zwemmen!
Inmiddels was het al bij zessen en tijd om te gaan eten. Sinds het ontbijt hadden we niet meer gegeten, dus de magen begonnen aardig te knorren. We zijn lekker een pizzaatje gaan eten bij de Pizza Hut.

Nu zijn we weer in het hotel. Lig ik op bed het verslag te schrijven, terwijl Monique met de foto’s bezig is...

Oh, en speciaal voor Monique, nog een foto van de auto en ja, je hebt helemaal gelijk. Haha!

http://picasaweb.google.nl/MoniquedeHeus/ColossalCaveMountainParkSaguaraNationalPark?authkey=Gv1sRgCMX7iOeH4dLVPw&feat=directlink

Op weg naar Tucson

Gisteravond waren we om 21 uur al diep onder zeil, maar zoals meestal als je van de ene naar de ander tijdzone gaat, was ik om 23 uur alweer wakker, rond 2 uur was ik weer wakker, om een uurtje of 3 opnieuw en om 4 uur kon ik echt niet meer slapen.
Terwijl Monique naast mij lag te snurken, heb ik mijn laptop maar gepakt om het verslag van de 1e dag te schrijven. Nou, blijkbaar was dat zo slaapverwekkend dat ik daarna weer lekker verder ben gaan slapen.

Om een uur of half 7 waren we allebei wakker, maar hadden we nog niet de fut om er al uit te gaan. Dus schrok ik uiteindelijk rond half 9 wakker en ben toen direct onder de douche gesprongen. Aangezien we dus wat laat op gang kwamen, werd alles verlaat, maar dat geeft allemaal niets, want we moeten toch boodschappen enzo doen.

Rond een uurtje of 10 gingen we eindelijk op weg naar Denny’s, het restaurant van de Lumberjack Slam! Hier kun je ontzettend lekker ontbijten, maar krijg je ook heel veel. Erg lekker allemaal. Hierna gingen we direct door naar de Walmart om de meest benodigde boodschappen te halen en dat was toch een waslijst! Niet normaal. Zoals ieder jaar schrok Monique zich weer te pletter van de rekening en dan hadden we nog niet eens alles. We konden bijvoorbeeld de juiste cooler niet vinden! Hiervoor zijn we maar naar de Target gereden. Maar wat we niet konden vinden was ijs. En om te zorgen dat de net gekochte kaas en vleeswaren niet zouden smelten, c.q. gekookt zouden worden, hadden we toch wel heel snel ijs nodig. Want was de temperatuur in Phoenix gisteravond wat minder hoog dan verwacht, vandaag liep ie toch heel snel richting de 100 graden Fahrenheit!

We besloten dat we zo nu en dan wel van de Interstate zouden gaan, om op zoek te gaan naar ijs. En eindelijk, na diverse kilometers kwamen we bij een winkel waar ze zakken met ijs verkochten! Meteen maar even een frappucino gekocht bij de Starbucks en snel met de pakken ijs onder de arm naar de auto.

Het was gelukkig niet zo’n lange rit naar Tucson, dus rond een uur of 4 reden we het parkeerterrein van het Doubletree Hotel op.

Nog even gedacht om te gaan zwemmen, maar we besloten om eerst bijtijds te gaan eten, om daarna een duik te nemen in het zwembad.
Maar zoals wel vaker als wij plannen maken, ging het vandaag ook weer iets anders dan gepland. Op het weerkanaal hoorden we nl. dat er net ten zuiden van Tucson zware onweersbuien waren. En toen we terugreden naar het hotel, zagen we hier en daar al lichtflitsen. We besloten om maar wijs te zijn en niet meer te gaan zwemmen en dat is maar goed ook! Want niet veel later waren er spectaculaire lichtflitsen te zien en kwam het water in grote getale naar benee! De straten lopen onder en auto’s rijden tot de assen in het water!
En dat zien wij allemaal vanuit ons raam op de 4e verdieping.

Helaas nog geen foto's, zowiezo heeft Monique er nog niet zoveel gemaakt, maar het internet in het hotel is bagger...

Een hele lange dag....

Vanmorgen om 5 uur, ja je leest het goed, om 5 uur ging mijn wekker af! Monique was al een tijdje wakker (volgens eigen zeggen), want die hoorde ik al direct haar bed uitspringen en aan de slag gaan.
Toen zij naar beneden ging, ben ik er ook maar uitgegaan, want dan had ik in ieder geval de tijd om nog even rustig de laatste spulletjes in te pakken en een kop koffie te drinken. Maar ik had zelfs zoveel tijd dat ik nog even naar de brievenbus gereden ben!

Om klokslag 6 uur kreeg ik een smsje met de mededeling dat mijn ouders bij de poort stonden. Alles liep dus lekker op rolletjes, want rond kwart voor 7 stonden we op Schiphol. Wel wat vroeg ja, maar aangezien het online inchecken bij Delta Airlines niet wilde lukken, wilden we zo vroeg mogelijk aanwezig zijn om eventuele rijen te ontlopen. Na afscheid te hebben genomen, gingen we naar binnen en werden we door de dames van KLM doorverwezen naar een ander gedeelte (Delta Airlines heeft een samenwerking met KLM, vandaar). Bij de self-check in mijn paspoort gescand en voila… daar kwamen al mijn gegevens op het scherm. Inmiddels kwam een dame van de KLM even kijken of alles goed ging. Gezellig een praatje gemaakt, terwijl onze instapkaarten werden geprint.

Hierna naar de andere balie om de tassen te dumpen en we konden richting de douane voor de paspoortcontrole. So far so good, want om 7.10 uur liepen we bij de parfumerie naar binnen. Niets gekocht natuurlijk. Vervolgens zijn we een paar kopjes koffie gaan drinken en om 8.50 uur waren we bij de gate. Ook hier verliep alles vlotjes, de gebruikelijke vragen weer beantwoord (wie heeft je koffer ingepakt? Wat voor electronische spullen heb je bij je? Zijn de spullen van jou of van je werkgever? Heb je nadat je je bagage hebt ingepakt een pakketje van een ander persoon aangenomen, met de bedoeling om dat af te geven in Amerika?), handbagage laten scannen en we konden verder.

Met een 30 minuten vertraging gingen we eindelijk de lucht in. De piloot vertelde dat de totale vlucht 9 uur en 20 minuten zou duren, maar dat we het half uur vertraging onderweg weer zouden inlopen, doordat ze een aantal shortcuts hadden doorgekregen!
Met het persoonlijk videosysteem heb ik me die uren wel vermaakt. Monique wat minder, want die had de meeste films al gezien! Maar aan alles komt een eind, dus uiteindelijk landden we in Atlanta, met een kwartiertje vertraging en aangezien we weten dat het best wel nijpend is met de overstaptijden, zetten we er stevig de pas in richting de Amerikaanse douane. Helaas was er net voor ons een KLM vlucht geland, dus het was aardig druk daar, maar we werden doorverwezen naar een ander gedeelte waar het iets rustiger was. De douanier was een vriendelijke dame die ook weer een aantal vragen voor ons had: Wat is de reden van je reis? Vakantie. Hoelang ben je van plan om te blijven? 3 weken. Wat is je beroep? Oh, strikvraag!
Nadat de vingerafdrukken waren afgenomen en de foto gemaakt (erg fraai, met vliegtuighaar en een spierwit gezicht) werd de stempel gepakt en werden we weer toegelaten. Hierna moet je je bagege van de band afhalen en weer afgeven bij een ander gedeelte. Grote chaos was het daar, vreselijk druk, iedereen liep door elkaar of bleef ineens stokstijf staan, dus snel de tassen gedumpt bij zo’n menneke en weer snel door naar de handbagage check.

We hadden ongeveer nog een uurtje voordat het volgende vliegtuig vertrok, dus zijn we snel richting de gate gegaan, hebben een broodje en een flesje drinken gescoord (het vliegtuig eten was echt goor), even naar huis ge-smst en net nadat we het broodje op hadden, konden we weer boarden. Ook dit vliegtuig vertrok iets later dan gepland, maar rond kwart over 5 landden we in Phoenix. Toen we bij de bagagebanden aankwamen, kwamen onze tassen er al aan (hier kan Schiphol nog wat van leren), dus waren we al snel op weg naar de autoverhuur.

De autoverhuurders zitten in een apart gebouw op een minuutje of 5 rijden van het vliegveld. Met een bus word je daar naartoe gereden. Toen we aankwamen bij Hertz zag ik wel een bord staan met daarop de mededeling dat Gold members door konden lopen naar de garage, maar ja, lange dag achter de rug, niet geslapen, dus snap je het allemaal niet meer zo. Maar de jongen bij de balie verwees me al snel door.
Bij de garage aangekomen, stond daar mijn naam in grote letters te pronken! We moesten bij vak K22 zijn, daar stond onze auto klaar. Monique zag de auto en het eerste wat zij zei was: Jezus… Het bleek een giga bak te zijn, een Chrysler Aspen en volgens mij is dit geen standaard SUV, maar een fullsize SUV.
Snel de bagage in de auto gegooid, spiegels en stoel gesteld, navigatie aan en op weg gingen we. Het navigatiesysteem pikte het signaal supersnel op, dus met een minuut of 10 reden we het parkeerterrein van het Hilton Scottsdale Resort en Villa’s op.
Nadat we een hapje gegeten hadden en nog wat hadden gedronken, zijn we snel naar de kamer gegaan en zijn we snel ons mandje ingedoken. Na ruim 24 uur hadden we het wel gehad voor vandaag.

Het is natuurlijk nog ontzettend warm in Phoenix, maar niet zo warm als we hadden verwacht. Het is nu nog een graadje of 30 met bewolking en dat is blijkbaar erg ongewoon voor Arizona.

En zo vlak voor vertrek...

Inmiddels zijn we al weer maanden verder en is de route al een tijdje klaar. Omdat er hier en daar toch nog wat aanpassingen nodig waren en we heel druk zijn geweest met het uitzoeken van leuke en interessante routes/plekjes hebben we de uiteindelijke rondreis nog niet geplaatst.

Maar hier is ie dan:

5-9 Amsterdam - Phoenix
6-9 Phoenix - Tucson
7-9 Tucson
8-9 Tucson - Alamogordo
9-9 Alamogordo - Albuquerque of Sante Fe
10-9 Albuquerque of Sante Fe - Monument Valley
11-9 Monument Valley - Moab
12-9 Moab
13-9 Moab
14-9 Moab
15-9 Moab - Torrey
16-9 Torrey - Escalante
17-9 Escalante - Page
18-9 Page
19-9 Page
20-9 Page - Tropic
21-9 Tropic - Las Vegas
22-9 Las Vegas
23-9 Las Vegas
24-9 Las Vegas - Phoenix
25-9 Phoenix
26-9 Phoenix - Amsterdam
27-9 Amsterdam

Tja, als je het zo ziet staan, vraag je je misschien wel af waar ik dan in vredesnaam zo druk mee ben geweest. Nou, om eerlijk te zijn, niet met de route. Die zat in notime in elkaar. Waar het vervolgens op neer komt, is uitzoeken wat je dan in een bepaald gebied wilt zien. We zijn natuurlijk al verwend en hebben de meeste grote natuurattracties wel gezien. Dit keer gooien we het dus op de minder bekende plekjes in het Zuidwesten. Maar nog steeds zul je een nationaal park of bekend plekje terugzien. Sommige natuurverschijnselen blijven mooi! Al zie je zo 100 keer.

In ieder geval is 5 september a.s. de dag. Hopelijk zit alles van begin tot eind weer mee en kunnen we rond 19.00 uur plaatselijke tijd het zwembad induiken in Scottsdale!

De route krijgt vorm...

En zo zijn we een maand of 5 verder. Inmiddels zijn de tickets geboekt en vliegen we op 5 september a.s. van Amsterdam naar Phoenix en op 27 september a.s. van Phoenix weer terug. Ook hebben we een aantal overnachtingen vastgelegd. En ja, dat betekent dat de route grotendeels klaar is. Nog niet eerder waren we er zo snel klaar mee, maar ik ben ervan overtuigd dat deze route alles heeft van wat wij willen zien.


In mijn vorige bericht heb ik gezegd dat we naar Zion NP zouden gaan. Dat zou leuk zijn geweest, maar helaas is dat park in de route gesneuveld. De reden? Tja, tijdgebrek. We hebben besloten om op een aantal plaatsen toch wat langer te blijven en tenslotte moet je keuzes maken.
Ook Grand Canyon National Park stond in de eerste plannen weer op de route, maar wat dat park betreft ben ik toch weer terug bij het oorspronkelijke plan om dit park links te laten liggen. Maar Bryce Canyon National Park hebben we wel opgenomen. Waarom? Nou ja, ach... we willen die beroemde zonsondergang wel eens zien! En als we daar dan toch in de buurt zijn, kunnen we de volgende ochtend de zonsopgang ook nog meepakken!

Wat gaan we nog meer doen? Zoals gezegd starten we in Phoenix (lekker warm) en vertrekken de volgende dag via de Apache Trail naar Tuscon (nog warmer). Vervolgens gaan we door naar Alamogordo in New Mexico. Daarna trekken we door naar Albuquerque, NM en dan gaan we naar een aantal oude bekenden, zoals Monument Valley waar we overnachten in een cabin bij Gouldings, waar we hopelijk kunnen genieten van een overheerlijke bbq en een schitterende zonsondergang. Van daar uit gaan we door naar Moab waar we 4 nachten blijven. Vanuit Moab gaan we naar Grand Staircase Escalante National Monument, verder in de richting naar Bryce National Park en dan door naar Page, waar we ook weer 3 nachten zullen blijven.
Vervolgens gaan we naar Las Vegas en we eindigen weer in Phoenix.

Zodra de route helemaal definitief is en we ook bepaald hebben wat we waar willen zien, zal ik 'm helemaal uitschrijven, maar zover ben ik nog niet.

Wel hebben we inmiddels een aantal overnachtingen vastgelegd. Ons eerste hotel in Phoenix hebben we geboekt, de cabin bij Gouldings hebben we ook geboekt en in Las Vegas is ons hotel geboekt, nl. The Wynn! Jaja, we verblijven in een 5-sterren hotel aan de Strip! Een 5-sterren hotel waar een dresscode is... Tja.. daar kwamen we pas achter toen we al geboekt hadden.

We zijn nog op zoek naar overnachtingen in Moab en Bryce Canyon NP. Misschien dat we ook Page alvast boeken, maar dan houdt het toch echt op. We moeten toch nog een beetje het gevoel van vrijheid blijheid bewaren...

Net 2 weken terug in het land en...

... de volgende bestemming is gekozen! We gaan in 2009 weer terug naar het Zuidwesten van de USA. Utah en Arizona staan definitief op het programma, een stukje Nevada ook. De rest moeten we nog invullen, natuurlijk. Want zover zijn we nog niet.

Zodra de vliegprijzen voor september 2009 bekend zijn (verwachting is binnen een maand), gaan we eerst op zoek naar een ticket. We denken te vliegen op Phoenix of Las Vegas en zodra we dat definitief weten, kunnen we een begin maken met de verdere invulling.
Wat we in ieder geval willen proberen is om opnieuw permits te bemachtigen voor the Wave! En dit keer willen we ook naar het Escalante Grand Staircase National Monument, wegens tijdgebrek zijn we daar in 2007 helaas niet geweest. Hier heb je bijvoorbeeld Hole in the Rock, met hikes naar de slotcanyons Peek-A-Boo en Spooky. En er zijn nog zoveel andere plekken waar we nog niet aan toegekomen zijn. Dit betekent ook dat we bijvoorbeeld de Grand Canyon, Bryce Canyon etc. links laten liggen. Althans, voor zover we nu besloten hebben, want wij zijn net zo veranderlijk als het weer...

Waar ik zeker nog eens naar terug wil, is naar Zion National Park. Al is het alleen maar om The Narrows te lopen. Dolgraag wil ik terug naar Moab, want Canyonlands staat natuurlijk ook op ons lijstje. Vanwege het slechte weer in 2007, hebben we ook hier niet kunnen doen wat we graag wilden. Zowiezo is er genoeg te doen en te zien in de omgeving van Zion en Moab.
In ieder geval kan het informatie vergaren weer beginnen, zodat we langzamerhand in de komende maanden tot een nieuwe geweldige route zullen komen.